W kwestii położenia geograficznego jest to część Beskidów położona pomiedzy doliną Białki a doliną Skawy. Wewnętrznego podziału na część zachodnią i wschodnią dokonuje rzeka Soła spiętrzana na tym granicznym odcinku trzema zaporami na Tresnej, w Porąbce i w Czańcu. Jako całość ta część Beskidów jest stosunkowo mało eksplorowana - zwłaszcza jeżeli chodzi o część wschodnią. Jedyny wyjątek stanowić może góra Żar. Część Zachodnia to pasmo górskie ciągnące się z południa na północny wschód wąskim językiem, którego granice wytyczają odpowiednio rozlewające się na południu powstałe w 1965 roku w wyniku spiętrzenia Soły zaporą na Tresnej Jezioro Żywieckie - jest to zarazem północny kres Kotliny Żywieckiej; ze wschodu opisana uprzednio Soła; z zachodu dolina rzeki Białki. Północny koniec pasma wyznacza z kolei południowy kres Kotliny Oświęcimskiej. Najogólniej pasmo to posiada jedną grań wzdłuż której ciągnie się szlak turystyczny. Oprócz tego pasmo podzelone jest przełęczą Przegibek przez którą wiedzie najkrótsza droga z Bielska Białej do Międzybrodzia Bialskiego.

Do Ponikwi najlepiej jest się dostać korzystając z PKS.W Wadowicach wsiadamy do linii jadącej właśnie do Ponikwi i wysiadamy praktycznie na samym końcu trasy. Z tego miejsca kierujemy się za znakami niebieskimi.Szlak zbacza z głównej drogi i skręca przechodząc przez potok na drogę między zabudowaniami.Jeszcze chwilę idziemy miedzy nimi by po chwili zacząć wspinać się w górę i zostawić za sobą ostatnie zabudowania. Dość długo będziemy poruszać się doliną potoku, aby mniej więcej w połowie szlaku ruszyć ostrzej pod górę.W końcu spotykamy szlak zielony, ktory będzie nam towarzyszył już do Gronia Jana Pawła II ( 890m. n.p.m.), znajduje się tu pomnik poświęcony właśnie Janowi Pawłowi. Z tego miejsca pozostaje dosłownie 5 minut do schroniska na Leskowcu. Sam szczyt Leskowca (922m. n.p.m. ) znajduje się około 15 minut drogi od schroniska idąc szlakiem żółtym lub czerwonym.Rozpościera się z tamtąd bardzo ładny widok na Beskid Żywiecki.Ze szczytu Leskowca wracamy do schroniska tą samą drogą którą przyszliśmy a od schroniska kierujemy się do Mucharza za znakami zielonymi.Przechodzimy przez takie szczyty jak Królewizna czy Suszyce, po minięciu tej ostatniej możemy zobaczyc piękny widok z góry na Mucharz i Świnną Porębe. W tym rejonie powstaje zapora wodna i duza część tego obszaru znajdzie się pod wodą, ale nie nastąpi to zbyt szybko ponieważ prace ślimaczą się wyjątkowo.Opisany szlak nadaje się doskonale na jednodniową wyprawę w góry, nie jest specjalnie forsowny, a jego przejscie zajmie około 4-5 godzin.

Dojazd do Bielska-Białej nie nastręcza żadnych klopotów, więc wysiadamy na stacji Mikuszowice i z tego miejsca za znakami czerwonymi idziemy okolo 20 minut wzdłóż szosu Bielsko-Żywiec a potem skręcamy w lewo i podchodzimy ostro pod górę, tak że po kolejnej godzinie jesteśmy pod schroniskiem na Magurce Wilkowickiej (909m. n.p.m.). Wokół schroniska przeważnie panuje duży ruch, gdyż mieszkańcy Bielska często właśnie tu przychodzą.W dalszą drogę do schroniska idziemy szlakiem niebieskim, wiedzie on kopułą szczytową więc nie jest męczący.Dochodzimy do najwyższego wzniesienia podczas wędrówki, jest to Czupel ( 933m. n.p.m. ).Z tego miejsca idziemy jeszcze 10 minut i napotykamy rozgałęzienie szlaków.Niebieski szchodzi do Czernichowa, a my czerwonym, który schodzi do Łodygowic. W czasie zejścia napotkamy zespół skalny przy którym warto się zatrzymać. Po 1 g. 30 min. jesteśmy u kresu naszej wędrówki.Cały szlak to droga do przejścia podczas jednodniowej wycieczki na około 4 godziny.